Ta strona korzysta z ciasteczek, jeśli się z tym nie zgadzasz zamknij bloga lub wyrzuć komputer przez okno.

Miesięcznik fana #2/2017

5 marca zaczął lecieć drugi miesiąc bez żadnej notki. Nawet nie zorientowałam się, że  minęło tyle czasu. Przez ten czas nie tylko zapuściłam się w pisaniu bloga, ale również w oglądaniu anime i dram, a nawet czytaniu i kupowaniu mang. Pomyślcie sobie, że na Gildii uzbierało mi się do kupienia produktów na szalone pieniądze, a dodatkowo przy jednej mandze skończyła się przecena. Nadszedł dla mnie prostu taki czas, gdzie najważniejsze sprawy załatwiałam przez komórkę i starałam się nie odpalać komputera. Głupio mi teraz do was wracać jak ten Otaj marnotrawny, ale naprawdę potrzebowałam tej przerwy. Będę potrzebowała jeszcze trochę czasu, żeby sobie kilka rzeczy na spokojnie poukładać, a przede wszystkim zrozumieć. Postaram się dziś nadrobić jak najwięcej nieprzeczytanych notek i odpowiedzieć na jak najwięcej komentarzy. A potem miejmy nadzieję blog już ruszy z kopyta, mam 3 recenzje zaległe i gdzieś tam czuję oddech wydawców na swoim karku. 

Jeśli chodzi o sprawy fandomowe to... Miesiąc temu zainstalowałam Netflixa, bo wiecie, mimo wszystko chciałam coś sobie obejrzeć i w ten sposób wpadłam w trans oglądania. Próbuję obejrzeć większość japońskich produkcji live action, żeby zrobić potem notkę o tym, co polecam na Netflixie. Obejrzałam też "Serię Niefortunnych Zdarzeń" i 4 sezony "Orange is the New Black". Totalnie wpadłam w programy edukacyjne o artystach i kosmosie. Nadrobiłam znane filmy w stylu "Wielki Gatsby" czy "Strażnicy Marzeń". Czasem trzeba odpocząć od mango i animo najwidoczniej i dla mnie nadszedł czas, żeby od nich na chwilę odskoczyć.

Chociaż marzec u mnie skupiał się na pracy, pracy, chorowaniu i pracy i nie zauważyłam jak minął, to w lutym intensywnie starałam się poprawić swój nastrój różnymi wypadami, to tu, to tam. I może na tym się skupię w tej notce.


Przez przypadek poszukując ramenu w Krakowie trafiłyśmy ze znajomymi do lokalu wegetariańskiego i wegańskiego "Pod Norenami", gdzie w menu mięso dawane jest w cudzysłowie (w stylu: ramen z "wołowiną") ponieważ tak naprawdę mięsem nie jest, a jedynie jest tak stylizowane. W ten sposób jadłam wołowinę, która była grzybami, składniki były pyszne, bardzo świeże, delikatne, a porcja dla mnie na tamtą chwilę za duża (teraz bym już pewnie zjadła całość :)). Lokal bardzo elegancki, przyjemny i muszę tam jeszcze wrócić! Nie ma to jak przypadkowe odkrycie.


W Urara Sushi i Shabu Shabu w Krakowie pojawiłam się 2 razy. Pierwszy raz dzień przed wyjazdem do Krakowa znalazłam informację o przecenie -50% na składniki shabu shabu dnia następnego i tam się wybraliśmy z Akym, z którym nie widziałam się milion lat. Shabu shabu to taki hot pot, czyli garnek z wywarem (podzielony na 2 części - ostry i łagodny bulion), który dzięki ustawieniu na kuchence elektrycznej wmontowanej w stół może być cały czas podgrzewany i wrzuca się do niego poszczególne składniki do gotowania, a potem wyławia. Tutaj można zobaczyć jakie dodatki oferują. Zakochałam się w tym daniu "na żywo", a nie tylko w serialach, bo to jedna z takich potraw, które mogę jeść bez obawy o mój żołądek.


Kolejnym miejscem było odwiedzenie "Okiem i brzuchem" w Katowicach, gdzie zamówiłam coś, co nazywało się "okoramen". Nie wiem, czy było to ramenem, ale udon w tej zupie o smaku curry był naprawdę dobry. Nie była to może taka miłość jak do tego ramenu "Pod Norenami", ale i cena była o połowę niższa.




A tutaj tylko dowód na to, że nie jadam samych azjatyckich i pseudo-azjatyckich potraw, ale czasem zdarzy mi się zjeść coś innego.


Udało mi się spełnić też 1 z malutkich marzeń, poszłam na koncert Lindsey Stirling w Krakowie i jestem oczarowana jej występami na żywo. Jeśli kiedyś jeszcze raz się tu pojawi to zamierzam wrócić.

Wiem, że ta notka to więcej zdjęć niż gadania, ale od czegoś trzeba zacząć powrót. Do zobaczenia!

[recenzja] Toradora! light novel - tom 1

Hej ho! Dzisiaj napiszę wam krótką recenzję light novel przeczytanej przeze mnie w listopadzie, którą miałam zrecenzować w listopadzie. Taaak. No, ale jednak jak nie wisi nad tobą egzemplarz recenzencki to po przeczytaniu odkładasz książkę na półkę i... nic się nie dzieje. Dzisiaj jednak zebrałam się w sobie i może uda mi się napisać cokolwiek! 

O "Toradorze" słyszałam nie raz i nie dwa, ale nigdy mnie do niej specjalnie nie ciągnęło. Pewnego pięknego dnia weszłam na twittera, gdzie znajoma fanka shojo wspomniała, że właśnie obejrzała anime i zaskakująco się jej podobało chociaż nie był to romans shojo. Wtedy jakoś zapaliła mi się w głowie lampka "O! Trzeba zapamiętać, że to jednak tytuł do sprawdzenia". Niedługo później Studio JG zapowiedziało wydanie light novel z serii, a przecież zawsze najlepiej zacząć od pierwowzoru. Na początku nad tytułem wisiało jakieś fatum - najpierw jedna tłumaczka zrezygnowała w trakcie z powodów osobistych i książka trafiła w ręce innej tłumaczki, która i tak już miała pełne ręce roboty. Zdążyłam o tytule zupełnie zapomnieć do momentu, w którym trafiłam na konferencje tłumaczy na Magnificon EXPO. Na tej konferencji tłumaczka opowiadała o swoich wątpliwościach jak np. przetłumaczyć japońskie przepisy, skoro ma być coś dla biedaka, a w Polsce takie składniki kosztowałyby miliony. Dobrze się tego słuchało, a przy okazji przypomniałam sobie o istnieniu tego tytułu. Po powrocie do domu użyłam punktów lojalnościowych na Yatta i zamówiłam... całą serię, bo w ten sposób opłacało się najbardziej.


Wersja książkowa "Toradory" posiada 10 tomów (62 rozdziały). Oryginalnie publikowana od 2006 do 2009 roku historia doczekała się wersji mangowej i animowanej oraz nowelkowego spin-offa pod tytułem "Toradora! Spin-off". W 2007 roku zdobyła nagrodę najlepszej light novel w kategorii komedia romantyczna. Autorem książki jest Yuyuko Takemiya. Poza "Toradorą!" polski czytelnik może kojarzyć ją z mangi "Golden Time", która to powstała na podstawie innej  książki autorki. Autorem ilustracji jest Yasu, o którego projektach można poczytać chociażby na MALu. Gatunkowo mamy tu do czynienia z szkolną komedią romantyczną. Demograficznie podaje się, że jest to tytuł skierowany do męskiej części publiczności.


1 tom light novel "TORADORA!" wydania Studia JG ujrzał światło dzienne w sierpniu 2016 roku i składają się na niego 2 tomy wersji japońskiej. Okładkowa cena tej cegły to 39,99. Posłowie kończy się na 393 stronie. Tomik oprawiony jest w matową okładkę z błyszczącym lakierem wybranym na  ilustracjach. wydanie posiada skrzydełka. Na okładce znajdują się ilustracje z pierwszego tomiku. Przednia część okładki tomiku drugiego pojawia się jako kolorowa strona dzieląca tomik na 2 części. W sumie wewnątrz tomiku znajduje się 16 stron kolorowych na kredowym papierze błyszczącym. Pozostała część tomiku została wydrukowana na papierze ekologicznym. Klejenie tomiku jest bardzo dobre, widać je jedynie przy ostatniej stronie ze stopką redakcyjną. Wielkość tomiku przypomina typową mangę, grubość nie przeszkadzała mi w czytaniu. Troszkę wygięłam tylko tylna część okładki, ale nie jestem w stanie określić czy to kwestia grubości czy moich umiejętności czytania. 
Kwiecień. Płatki wiśni tańczą na wietrze. Nowa klasa. Ryuuji Takasu, zwykły chłopak pokarany przez los wzrokiem mordercy spotyka niziutką, niepozorną Taigę Aisakę, która okazuje się postrachem całej szkoły, krwiożerczym Tycim Tygrysem. Życie Ryuujiego zmienia się raz na zawsze, gdy przez przypadek poznaje sekret dziewczyny. Tak rozpoczyna się ich wspólna walka o zdobycie serc swoich ukochanych. Problem w tym, że zawsze pogodna, lecz trochę dziwna Minori Kushieda i wzorowy uczeń Yuusaku Kitamura nie stanowią najłatwiejszych celów w tej miłosnej kampanii! - Studio JG

Jeśli mam być szczera to jeśli cokolwiek powinno powstrzymać was przed kupnem "Toradory!", to nie cena, wydanie, tłumaczenie, a właśnie tematyka. Nie każdy lubi szkolne komedie romantyczne. Według mnie dodatkowo my Polacy po prostu nie przywykliśmy do wynaturzonych sytuacji rodem z mangi/anime opisanych na kartkach książki. Zanim jednak powiecie "O nie, już wiem, że to nie dla mnie!" powiem tylko, że mnie osobiście podczas czytania w ogóle to nie przeszkadzało.Szkolna komedia romantyczna szkolnej komedii eimantycznej nierówna. Fabularnie może nie jest to zabierająca dech w piersiach i nieprzewidywalna historia - a wręcz przeciwnie, ale jest na tyle przyjemnie napisana, że wolę ją od wielu innych light novel, które trzymałam w rękach.


Myślę, że tym, co sprawia, że "Toradorę!!" czyta się dobrze jest kreacja głównego bohatera. Unikany przez większość osób ze swojego otoczenia ze względu na swój wygląd, lecz wplątany we wszystkie główne wydarzenia w serii. Sam nie do końca wierzy w te wszystkie przerysowane sytuacje, które się wokół niego dzieją, ale podejmuje próbę ich ogarnięcia mimo bycia zwykłym chłopakiem o nie do końca zwykłym wyglądzie. Jeśli chodzi o pozostałe postacie to w ciągu tych 2w1 tomów oprócz Takasu żadna nie była w stanie mnie do siebie przekonać. Większość z nich ma barwne charaktery, ale poznajemy je stopniowo wraz z głównym bohaterem. Owszem, podoba mi się, że poznajemy historię z perspektywy jednego bohatera (czasem nie będzie to Takasu), bo w ten sposób pojawia się w tej historii jakaś nutka tajemnicy - nie wiedząc, co dana postać naprawdę myśli nie będziemy do końca wiedzieli co stanie się później. Możemy zgadywać tylko na podstawie znajomości mangi/anime lub postawić na typowy schemat zachowania bohaterów w tego typu historiach. Fakt, że z tego powodu nie jestem w stanie do końca zrozumieć czy polubić kolejnych postaci, ale i tak podoba mi się to z perspektywy czytelnika.


Zanim zaczęły pojawiać się u nas na rynku oficjalne wydania light novel miałam okazję rzucić okiem na 3 (o tematyce BL) w których ilustracje były naprawdę bardzo dokładne. Niesłusznie wyrobiłam sobie wtedy zdanie, że ilustracje książkowe są dokładniejsze niż w mangach, bo jest ich niewiele i musi być efekt wow. Im więcej trafia w moje ręce wydanych na naszym rodzimym rynku tytułów, tym bardziej się przekonuje, że nie ma jednej reguły. Ilustracje w "Toradorze!" to kolejne zaskoczenie z serii ilustracji prostych, niedbałych i szkicowych, Nie jestem ich fanką, a jedyną postacią, która podoba mi się z samej twarzy jest główny bohater. Może dlatego też sięgam po wersję tekstową "Toradory!", a nie rysunkową. Czy wam podobają się te ilustracje musicie ocenić sami.

Jeśli chodzi o tłumaczenie tomiku to naprawdę mi się ono podobało pod względem płynności czytania. Wydawało mi się ono przyjemne, naturalne, a sama książka napisana nie najgorzej - taka lekka literaturka. Nie byłabym sobą, gdybym przed tą częścią nie zrobiła w internecie researchu na temat tłumaczenia, by móc jakieś argumenty obalić lub potwierdzić, bo tak mi po prostu łatwiej. Po pierwsze naturalność języka, którym mówią bohaterzy. Chyba już kiedyś wspominałam to przy okazji tej samej tłumaczki, ale do mnie jej teksty trafiają. Ja wiem, że kiedy nagle między całkiem normalnymi zdaniami nagle wyskakuje hasło "I po ptokach!" niektórzy mogą zejść na zawał, ja tymczasem przytulam tomik do bezcyca, bo zaczynam czuć się swojsko. Ktoś inny zarzucił językowi młodzieżowemu brzmienie sztucznie jakby był z "Trudnych spraw" lub serialu "Szkoła". Pracuję z młodzieżą 5 dni w tygodniu. W ciągu tych 5 dni przewija mi się przed oczami około 400 dzieciaków. I rzeczywiście są grupy, które nie mówią w ten sposób, ale znaczna część przenosi na swój język to, co zasłyszą w telewizji lub internecie. Dlatego słuchając tego co mówią i porównując to do bohaterów "Toradory!" nie mogę nie powiedzieć "Tak właśnie jest!". Do czego dążę? A do tego, że uważam tłumaczenie tomiku za profesjonalne, luźne na tyle, na ile może być, a przede wszystkim dobrze mi się je czytało. A co do sposobu przetłumaczenia przepisu - w końcu nie obyło się bez przypisów - został nam prawdziwy przepis plus informacja, że nie jest to za droga potrawa na japońskie realia.

Tutaj zazwyczaj pojawia się podsumowanie czy według mnie warto kupić tomik i dla kogo jest książka. Na pewno "Log Horizona" z zaszczytnego pierwszego miejsca ten tytuł nie strącił, ale mogłabym pomyśleć nad uplasowaniem "Toradory!" na drugim. I tak zainwestowałam w całą serię, więc nie ma sensu też sobie gdybać na temat tego, czy będę kupować dalej. Dla kogo? Dla osób, które znają i akceptują tematykę serii, bo o jakość wydania według mnie nie ma się co bać.

P.S. Wiem, że miały być 2 recenzje w tym tygodniu, ale wypadły mi sprawy zdrowotne. ;). Przypominam też o fanpejdżu bloga, na którym daje znać, że żyję. 

Stosik 01.2017 / Powracam!

No i co ja mam wam napisać? Że mnie nie było, bo dużo pracy? bo stres? Bo depresja? Bo nikt tu już nie przychodzi? Bo mi się nie chce? Sama nie wiem co wam napisać, na pewno nie przestałam pisać z nadmiaru szczęścia w życiu. No, ale zamiast podać wam powód mogę tylko obiecać, że od dziś będę zmuszać się do częstszego pisania na blogu i notki zaczną się pojawiać.


Powrót rozpoczynamy klasyką czyli opisem stosiku styczniowego :). Większość stosiku pochodzi z paczki zamówionej na Gildii w listopadzie. W końcu pojawiły się wszystkie tytuły, które zamówiłam poza komiksami od Yumegari, z których musiałam zrezygnować. (Tutaj możecie sobie wstawić monolog o tym, jak bardzo mnie to wydawnictwo od lat osłabia)


Na początek rzeczy przeczytane lub w trakcie czytania. "Absolwenci" to kontynuacja "Kolegów z klasy" posiadająca jeden bezpośredni sequel "Ocuppation to beloved", którego Waneko póki co nie ma zamiaru wydawać, bo przecież to seria jednotomówek ;) oraz spin-off "Sora to Hara". "Absolwenci" sa naprawdę fajnym rozwinięciem historii chłopców. W rysunkach i kompozycjach Nakamury Asumiko jest coś takiego, że nawet w zwykłej historii potrafią one stworzyć niesamowity klimat. Uwielbiam! Jeśli chodzi o "Pocałuj jego, kolego!" to kupiłam 1 tom tylko po to, żeby zobaczyć tłumaczenie. Lubię mangi Junko i sama koncepcja nie jest zła, ale już anime mi nie podeszło. Ale jak ktoś tęsknił za czymś w stylu "Ourana", gdzie jest reverse haremówka, która śmieszy wszystkich oprócz mnie, to może spokojnie zainwestować w tytuł. Ja mogę go śledzić jedynie dla rysunków postaci męskich (bo jakoś nie podchodzi mi sposób rysowania głównej bohaterki) i nadzieja, że główna bohaterka jednak skończy z sempajem, bo ze wszystkich postaci tylko on zachowuje się jakby nie był w okresie godowym. W sumie zamówiłam 2 tom, bo mi brakowało do darmowej przesyłki, tymczasem skończę czytać pierwszy. "Niesamowite opowieści pana Shiranui" zaintrygowały mnie rozdziałem 1, ale kolejne historie z tomiku nie zrobiły na mnie jakiegoś większego wrażenia. Ale i tak nie uznaje tej tomówki za zła, raczej jako klasyczny sposób na to jak Japończycy opowiadają historie o duchach w książkach czy dramach - krótko, zwięźle i do widzenia.


Żeby przypadkiem nie wpaść na głupi pomysł zawieszenia bloga po zrecenzowaniu nowelek ostatnio napisałam do Waneko, czy mogłabym zrecenzować jakieś mangi, a właściwie 2 konkretne, które znam i lubię. Tak, ze szykujcie się na powrót recenzji :D.


Z tej części przeczytałam tylko 6 tom "S1H", który jest zaskakująco dobrze napisanym czytadłem, przy całych numerach wykręcanych przez autorkę wydawnictwu, przy tej znienawidzonej przez wielu kresce... czyta mi się to szybciej i lepiej niż niejedną mangę, takie odprężenie po pracy. Cała reszta póki co czeka, może niedługo się doczeka, a ja przynajmniej nie mam zaległości w kupowaniu (i mangi 30% taniej, bo zamówienie z Gildii ;)).


Kolejne tomiki, które nie zmieściły się na poprzednim zdjęciu. Dzięki listopadowej promocji na Gidlii udało mi się dozbierać "Śmiech w chmurach". Jestem ciekawa jak spodoba mi się wersja mangowa, bo anime jakoś mnie nie porwało. Ale tak jakoś poczułam, że teraz manga mi się spodoba, wiecie, na wszystko przychodzi czas... Zobaczymy!

Tym czasem zapowiadam w tym tygodniu 2 recenzje, zobaczymy co z tego wyniknie! Do następnego!

Miesięcznik fana 01.2017

Witajcie w tym Nowym Roku 2017! Ostatnio mam potrzebę wyciszenia lub spotkania się z ludźmi. Nie takiego wyciszenia, że oglądam anime, seriale lub czytam książki i mangi, nie takie, ze gram w gry. Potrzebuję się właśnie od tego wszystkiego na chwilę wyciszyć i myślę, że gdybym więcej czasu mogła spędzać ze znajomymi to wyciszyłabym się właśnie tam. Bo takie wyciszanie się z samą sobą jakoś mi nie wychodzi.  Nowy Rok zaczynamy od zmniejszenia częstotliwości Dwutygodnika Fana do Miesięcznika Fana. Wszystko przez to, ze w termin wbijają mi się podsumowania miesiąca, a nigdy nie ma tak, że chciałabym pisać 2 notki na raz (i jednocześnie je skończyć!)




Wszem i wobec ogłaszam, że nastąpił ważny moment w moim życiu fana, bo wróciły dwie serie, które uwielbiam. Na endingu do "Yowamushi Pedal" zdążyłam się dosyć mocno popłakać jeszcze zanim obejrzałam odcinek. Mentalnie czuję się szlochającą amebą i nie ma nic lepszego niż ta seria dla tej części mojego umysłu, która odpowiada dla bycie szczęśliwym fanem. Już niedługo Aoyagi zaśpiewa nam "Hime Hime" w anime i wtedy zginę i trzeba mnie będzie patykiem tycać czy żyję. 


Drugą serią jakiej nie mogłam się doczekać był drugi sezon "Shouwa Genroku Rakugo Shinju", bo to klasa sama w sobie, z resztą opening powinien wam sporo opowiedzieć o dekadentyźmie tej serii, a zwłaszcza 2 sezonu. Mamy nowe pokolenie bohaterów, a nasz piękny i młody Kiku jest siwym człowiekiem, który chce zabrać ze sobą do grobu sztukę rakugo.


Ostatnim filmem obejrzanym w 2016 roku był najgorszy film 2016 roku czyli "Terra Formars". Cała kasa z tego chyba poszła na nazwiska autorów i aktorów, bo ja nie wiem na co innego. Wiem, wiem, że to na podstawie cenionej mangi (ale nie przeze mnie) i w ogóle, ale może zanim japońskie Warner Bros. się za coś weźmie to niech sprawdzi czy potrafi. Ten akapit będzie wielkim jednym spoilerem bez rąk i nóg. Jest sobie przyszłość, Japonia, która wygląda jak Chiny i szalony człowiek grany przez Oguriego Shuna z tapetą wyłapuje ludzi, żeby wysłać ich w kosmos. Wszyscy wyglądają jak Japończycy, chociaż nimi nie są. Jest na przykład Rosjanka, która nie widziała karalucha w Rosji, bo one tam nie istnieją. No i wysyła tych ludzi na Marsa, żeby sprawdzili, co się stało z karaluchami i mchem, bo wysłał go dawno temu na Marsa. No i oni lecą na tego Marsa i wychodzą sobie tam bez żadnych masek ochronnych, nikt nie sprawdza czy aby na pewno mogą tam przeżyć, idą i na legala sobie oddychają. I nale okazuje się, że karaluchy tam są, tylko, że mają 2 metry i zabijają ludzi.Okazuje się, że zły emo o tym widział, dlatego zaopatrzył statek w strzykawki zmieniające ludzi w owadoludzi i każdy z bohaterów może się zmienić w owadoludzia i walczyć z karalucholudziami. No, ale karaluchów jest miliony, a naszych bohaterów tylko kilkoro i cały film oglądamy jak zmieniają się w owadoludzi, ale szybko umierają. Jak ich już zostaje trzech na krzyż to nagle na środku Marsa pojawia się piramida. I wtedy dzwoni emo koleś i mówi "A tak w ogóle to te karaluchy na Marsie to są TRU karaluchy, a te na Ziemi to te karaluchy, które próbowały zrobić inwazję na Ziemię, ale w wyniku ewolucji zrobiły się z nich takie maleństwa". Tak, że ten... Nie bójcie się ubić karalucha, bo to kosmici i poszukajcie, czy w pobliżu nie ma jakichś mini-piramidek.


Tak się zastanawiam czy ja nie powinnam wrócić do takich streszczeń "inaczej"? Tak jak teraz opisałam "Terra Formars", tylko z gifami, screenami i trochę przekręconą wersją fabuły (chociaż przy "Terra Formars" nic nie przekręciłam!). wiecie, coś w stylu moich pierwszych wrażeń z "Free!"?


Chiaki Ito odchodzi z AAA po 12 latach w zespole, ponieważ zaszła w ciążę ze swoim 40+ chłopakiem, więc postanowili wziąć ślub. Fandom jest zbulwersowany, ktoś napisał "Dzięki 2017, beznadziejnie zaczynasz", a ja jestem skonsternowana tą całą dramą,, bo... to dziewczę, które wygląda tak młodo jest tak naprawdę w moim wieku, młodsze nie będzie, jeśli chce mieć dzieci to kiedy, jak nie teraz? Agencja ani zespół nie robią jej żadnej dramy, ona sama podjęła decyzję o tym, ze chce się skupić na nowej drodze życia, wszyscy obchodzą się wobec siebie z szacunkiem i to jest naprawdę super, ale muszą na to wszystko przyjść fani i zamiast się cieszyć to spisują 2017 rok na straty? No zbulwersowałam się na nich z samego rana!



Ostatnio jakoś trafiłam na covery z anime tego youtubera i wpadły mi w ucho, wiec dzielę się nimi ze światem :).

Wiem, że krótko, ale potrzebowałam sobie popisać właśnie o tych, a nie o innych sprawach. Do następnego!

- Copyright © Gekiuma Henshin - Rysunki na blogu moje - Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -